mekanikdesign
Asistan
- Katılım
- 14 Ekim 2008
- Mesajlar
- 304
- Reaksiyon puanı
- 2
- Puanları
- 0
"Şimdiki çocuklar bir harika! Maşallah öyle çabuk öğreniyorlar ki..." dedi bir arkadaşım. Düşündüm, ne öğreniyorlar diye? Dizi filmleri kare kare ezbere bilmek marifet değil. Yada Davut Güloğlu' nun şarkısını ezberden söylemek:
"Katula katula guleyirum haluna / Bi sozuni geçuremedun karina,
Etmeyisun etmeyin bi kalori bile etmeyisun..."
Eskiden bi şarkı vardı:
"Hey corç versene borç! / Olmaz maykıl bende de yok."
Tabi anlayanlar için çok anlamlı sözler bunlar. Ülkemizdeki sanatçılar yazıyor bu sözleri. "Toplumun aynası" dediğimiz insanlar yani. Bu sözleri duyunca insanın içi bi tuhaf oluyor. Hele hele bir şarkı var ki, mest olursun: "Honki ponki torino..." diye başlıyor. O kadar derin bir anlamı var ki şarkının, hesap et ki ben bile anlayamıyorum. Çok derin çooooook!
İnanamıyorum buna. Bu ne boyda bir cürret böyle. Adamlar göz göre göre çocuklarımızın beyinlerine paslı çiviler çakıyorlar ve biz de "Nasıl da ezberlemiş amcası, bak bi söylesin de dinle honki ponkiyi!" eğleniyoruz. Yazık...
Çocuklarımızın ne suçu var? Onları bu hale getiren bizleriz. Kusursuz beyinlerine saçma sapan müdahaleler yapılmasını engellemeyen sen ve ben.
Çocuklar insanlık kuruldu kurulalı harika şeyler. Ama biz büyükler onların pırıl pırıl dehalarına küf bulaştırıp mahvettik onları.
Yazık ediyoruz çocuklarımıza...
Çocuklarımız kusursuz bir beyinle doğuyorlar. Onlara herşeyi öğretebiliriz. Öyle yapıyoruz zaten. Herşeyi öğretiyoruz. Gerekli yada gereksiz herşeyi. Fakat öğretmeyi unuttuğumuz onlarca şey var. Mesela fırsat bulup ta karar vermeyi öğretememişiz onlara. Harekete geçmeyi, hayal kurmayı, dinlemeyi... öğretememişiz onlara. Kara vermeyi öğretmeliyiz verdiği kararlar bazen canını yakmalı. Birgün ateşe dokunmayı isterlerse "Dur dokunma cıss olursun!" dersek "Cısss" ı öğrenmemiş olacaklar. "Dokun, cıss olsun ki sen cıss ı öğrenebilesin" Bu yaşta çocuklarımızla ilgili tüm kararları biz verirsek büyüdüklerinde de kendileriyle ilgili kararları başkalarının vermesini bekleyecekler. Kime oy vereceklerini bile başkaları belirleyecek. Üniversite formlarını başkaları dolduracak...
Onlara asla yalan söylemeyeceğiz. Babası doktora iğne vurdurmaya götürüyor çocuğunu, yol boyunca "Acımayacak yavrum" diyor. Doktor iğneyi çocuğun kalçasına sapladığında acaba çocuk ne hissediyor, hiç düşündün mü? Canı yandığı için üç birim ağlıyorsa babasının yalan söylediğini öğrendiği için beş birim ağlıyr diye inanıyorum ben. "Birazdan senin sağlığın için doktor sana iğne yapacak yavrum ve senin canını birazcık yakacak. ama sen çok güçlüsün bunlar senin için küçük acılar" dersen, (Bazı kuşbeyinliler "Çocuk bunu anlamaz ki!" diyor. Dedik ya onlar kuş beyinli. Bir çocuk "Acımayacak yavrum" ifadesini anlıyorsa çok şeyi anlıyor demektir. Sen anlatamıyorsan çocuk ne yapsın?) çocuk ağlasa bile senin hep doğru söylediğini kodlayacak beynine ve yıllar sonra "Sen ne biliyorsun anne, ben herşeyi senden daha iyi biliyorum" demeyecek ve kuşaklar hiçbir zaman bu şekilde çatışmayacak. Yalancı olduğunu bildiğin birini ne kadar ciddiye alırsın sen? Sen ciddiye almıyorsan çocuğun neden ciddiye alsın ki?
"Katula katula guleyirum haluna / Bi sozuni geçuremedun karina,
Etmeyisun etmeyin bi kalori bile etmeyisun..."
Eskiden bi şarkı vardı:
"Hey corç versene borç! / Olmaz maykıl bende de yok."
Tabi anlayanlar için çok anlamlı sözler bunlar. Ülkemizdeki sanatçılar yazıyor bu sözleri. "Toplumun aynası" dediğimiz insanlar yani. Bu sözleri duyunca insanın içi bi tuhaf oluyor. Hele hele bir şarkı var ki, mest olursun: "Honki ponki torino..." diye başlıyor. O kadar derin bir anlamı var ki şarkının, hesap et ki ben bile anlayamıyorum. Çok derin çooooook!
İnanamıyorum buna. Bu ne boyda bir cürret böyle. Adamlar göz göre göre çocuklarımızın beyinlerine paslı çiviler çakıyorlar ve biz de "Nasıl da ezberlemiş amcası, bak bi söylesin de dinle honki ponkiyi!" eğleniyoruz. Yazık...
Çocuklarımızın ne suçu var? Onları bu hale getiren bizleriz. Kusursuz beyinlerine saçma sapan müdahaleler yapılmasını engellemeyen sen ve ben.
Çocuklar insanlık kuruldu kurulalı harika şeyler. Ama biz büyükler onların pırıl pırıl dehalarına küf bulaştırıp mahvettik onları.
Yazık ediyoruz çocuklarımıza...
Çocuklarımız kusursuz bir beyinle doğuyorlar. Onlara herşeyi öğretebiliriz. Öyle yapıyoruz zaten. Herşeyi öğretiyoruz. Gerekli yada gereksiz herşeyi. Fakat öğretmeyi unuttuğumuz onlarca şey var. Mesela fırsat bulup ta karar vermeyi öğretememişiz onlara. Harekete geçmeyi, hayal kurmayı, dinlemeyi... öğretememişiz onlara. Kara vermeyi öğretmeliyiz verdiği kararlar bazen canını yakmalı. Birgün ateşe dokunmayı isterlerse "Dur dokunma cıss olursun!" dersek "Cısss" ı öğrenmemiş olacaklar. "Dokun, cıss olsun ki sen cıss ı öğrenebilesin" Bu yaşta çocuklarımızla ilgili tüm kararları biz verirsek büyüdüklerinde de kendileriyle ilgili kararları başkalarının vermesini bekleyecekler. Kime oy vereceklerini bile başkaları belirleyecek. Üniversite formlarını başkaları dolduracak...
Onlara asla yalan söylemeyeceğiz. Babası doktora iğne vurdurmaya götürüyor çocuğunu, yol boyunca "Acımayacak yavrum" diyor. Doktor iğneyi çocuğun kalçasına sapladığında acaba çocuk ne hissediyor, hiç düşündün mü? Canı yandığı için üç birim ağlıyorsa babasının yalan söylediğini öğrendiği için beş birim ağlıyr diye inanıyorum ben. "Birazdan senin sağlığın için doktor sana iğne yapacak yavrum ve senin canını birazcık yakacak. ama sen çok güçlüsün bunlar senin için küçük acılar" dersen, (Bazı kuşbeyinliler "Çocuk bunu anlamaz ki!" diyor. Dedik ya onlar kuş beyinli. Bir çocuk "Acımayacak yavrum" ifadesini anlıyorsa çok şeyi anlıyor demektir. Sen anlatamıyorsan çocuk ne yapsın?) çocuk ağlasa bile senin hep doğru söylediğini kodlayacak beynine ve yıllar sonra "Sen ne biliyorsun anne, ben herşeyi senden daha iyi biliyorum" demeyecek ve kuşaklar hiçbir zaman bu şekilde çatışmayacak. Yalancı olduğunu bildiğin birini ne kadar ciddiye alırsın sen? Sen ciddiye almıyorsan çocuğun neden ciddiye alsın ki?
