Küçük Bir Hikaye

[seciL]

Öyle olur..............




Bilirsiniz...





Plak takılı kalır. Önce ''Seni asla aramayacağım, sesimi

asla bir daha duyamayacaksın'' sonatları attırılır. İlk bir kaç gün

ortalıkta müthiş bir güvenle dolanılır. Süngü düşmemiştir henüz.

Herşeye gücünüz vardır. Sizden haklısı yoktur. Sizden gururlusu yoktur.

Yeni bir hayata başlayacaksınızdır. Kararınızı çoktan vermişsinizdir,

geri adım atmanız söz konusu bile değildir.

Bu ilişki size gerçekten iyi gelmiyordur.

Sonra...

Yavaş yavaş, yumuşarsınız.

Jöle kıvamına gelince de...

Saçma gelir, bütün o abuk sabuk tartışmalar.

Ne kadar çok acı çektiğinizi fark edince, ''Yani değiyor mu?'' demeye

başlarsınız.

- En büyük cezayı kime veriyorum?

- Kendime!

Savurduğunuz tehditlerin altında ezilirsiniz. Sarf ettiğiniz

her sözcüğü yalayıp yutmak istersiniz. Ah keşke zamanı geriye

çevirebilseniz...

Çünkü içinizde kocaman bir delik vardır ve kapanmıyordur.

Oysa bir telefon açsanız...

Onun sesini bir duysanız...

Herşey hallolacaktır.

Tamam, mükemmel bir ilişki değildi belki...

Ama kiminki öyle ki?

En azından devam ediyordu dersiniz.

İki ses bağıra çağıra konuşmaya başlar kafanızda:

Biri ''Arama sakın, yeniden başa döneceksin'' derken,

diğeri ''Bir kere aramaktan ne çıkar ki?'' diye bastırır.

Sinir tabii.

Sinir harbi tabii.

İnsan, belki de en çok telefonun ucundakinin de en az

kendisi kadar yerlerde sürünüp sürünmediğini merak eder.

Sürünüyorsa ne alá?

Peki ya sürünmüyorsa?

küçük bir alıntıdır...

 

[emelden]

Hep belirsizlikler yıpratır kişileri...Bir şey ya vardır ya da yoktur. Sürekli devam ediyorsa bu acabalar....

Neyse... Güzel hikaye.

 

[HAKAN34]

Saçma gelen bütün o abuk sabuk tartışmalar kişiyi olgunlaştırır...
İnsan yaşamında yaşanması gereken dönemler!
Tabi altında kalkamama durumu yakar...